پوریا کانتر 
بازی Grand Theft Auto 1 که در سال 1997 منتشر شد، با گذشت نزدیک به 30 سال از زمان عرضه‌اش، هنوز هم تجربه‌ای ناپایدار به شمار می‌آید، اما نمی‌توان انکار کرد که این بازی در زمان خود پیشرو بود.
توسعه این بازی، که به عنوان یک پروژه از شرکت DMA Design آغاز شد، به مدت چهار سال به طول انجامید و در این مدت، تیم توسعه با چالش‌های زیادی مواجه شد. این بازی در ابتدا به عنوان Race ‘n’ Chase شناخته می‌شد و به دلیل عدم تطابق با تخصص‌های قبلی این شرکت، با انتقادات زیادی روبرو بود. در واقع، DMA Design بیشتر به خاطر بازی‌های پازلی مانند Lemmings شناخته می‌شد و نه بازی‌های اکشن و جنایی.
توسعه‌دهندگان با مشکلاتی از جمله عدم وجود داستان منسجم و عدم توانایی در ایجاد سطوح بازی مواجه بودند. به گفته گاری پن، کارگردان خلاق این پروژه، بازی از ابتدا تا انتها به شدت ناپایدار و غیرقابل بازی بود. با این حال، Grand Theft Auto به تدریج از تمرکز بر روی پلیس و دزدان به سمت داستان‌های جنایی و آزادی عمل بیشتر حرکت کرد.
در این بازی، بازیکنان با انتخاب یکی از شخصیت‌های قابل بازی، باید در شهری که از نمای بالا قابل مشاهده بود، به ماجراجویی بپردازند. هدف اصلی کسب یک میلیون امتیاز بود که بازیکنان می‌توانستند با انجام کارهای مختلف و دزدی از خودروها به آن دست یابند. سیستم «Wanted» یا تعقیب پلیس نیز به جذابیت بازی افزوده بود، به طوری که هرچه تعداد ستاره‌های تعقیب بیشتر می‌شد، پلیس‌ها با شدت بیشتری به دنبال بازیکن می‌افتادند.
با وجود انتقادات فراوان، Grand Theft Auto در سال اول انتشار خود بیش از یک میلیون نسخه فروش رفت و تا سال 2001، فروش آن به شش میلیون نسخه رسید. این بازی به رغم مشکلاتش، به عنوان یکی از بازی‌های برتر تاریخ شناخته شد و تأثیر عمیقی بر صنعت بازی‌های ویدئویی گذاشت.
در نهایت، Grand Theft Auto به عنوان یک میراث فرهنگی در دنیای بازی‌ها باقی ماند و با گذشت زمان، به یکی از بزرگ‌ترین و موفق‌ترین فرانچایزهای تاریخ تبدیل شد.
