پوریا کانتر 
بازسازی بازی The Legend of Zelda: Ocarina of Time به نوعی نشان‌دهنده اعتماد به نفس بالای نینتندو است. این بازی که در سال 1998 منتشر شد، اکنون پس از نزدیک به 30 سال تقریباً بدون تغییرات اساسی دوباره عرضه شده است. دهه 1990 میلادی آغازگر دوران بازی‌های سه‌بعدی بود و بسیاری از اصول طراحی بازی‌های مدرن در آن زمان شکل گرفتند. بنابراین، حفظ طراحی و مکانیک‌های اصلی این بازی در حالی که گرافیک و ارائه آن به استانداردهای بازی‌های AAA مدرن ارتقا یافته، نشان‌دهنده اعتماد به نفس یا حتی خودخواهی نینتندو است.
در طول این سه دهه، صنعت بازی‌های ویدیویی پیشرفت‌های چشمگیری داشته است. کنترل دوربین و شخصیت‌ها در فضاهای سه‌بعدی به یک استاندارد تبدیل شده و داستان‌گویی و سینماتیک‌ها به طرز قابل توجهی تکامل یافته‌اند. با این حال، نینتندو با حفظ طراحی اصلی و مکانیک‌های بازی، نشان داده که طراحی عالی و مکانیک‌های خوب هرگز کهنه نمی‌شوند. این بازسازی به وضوح نشان می‌دهد که طراحی و مکانیک‌های اصلی Ocarina of Time آنقدر بی‌نقص و شگفت‌انگیز بوده‌اند که حتی با وجود 30 سال پیشرفت در طراحی بازی، هنوز هم به عنوان یک عنوان برتر در بازار شناخته می‌شود.
گرافیک این نسخه جدید به طرز شگفت‌انگیزی زیباست و نینتندو با استفاده از تکنولوژی‌های مدرن، جزئیات فوق‌العاده‌ای را به بازی افزوده است. این بازی از نظر بصری به طرز چشمگیری نسبت به نسخه‌های قبلی خود پیشرفت کرده و به نظر می‌رسد که نینتندو با این بازسازی، یکی از بهترین بازی‌های خود را به نمایش گذاشته است. گرافیک و طراحی صدا به طرز قابل توجهی بهبود یافته و بازی اکنون با 60 فریم در ثانیه اجرا می‌شود که تجربه‌ای روان و لذت‌بخش را برای بازیکنان فراهم می‌کند.
داستان بازی نیز به طرز قابل توجهی بهبود یافته و نینتندو با اضافه کردن صحنه‌های گفتاری و بهبود کیفیت صدا، تجربه‌ای جذاب‌تر از داستان را ارائه داده است. موسیقی بازی که همواره یکی از نقاط قوت سری Zelda بوده، با یک ارکستر کامل به روز شده و به زیبایی با داستان و گیم‌پلی ترکیب شده است.
در نهایت، این بازسازی نه تنها به حفظ روح اصلی Ocarina of Time پرداخته، بلکه با بهبودهای گرافیکی و داستانی، تجربه‌ای نوین و جذاب را برای بازیکنان جدید و قدیمی فراهم کرده است. اگر شما هم از طرفداران بازی‌های ماجراجویی هستید، این بازسازی را از دست ندهید.
